Plastične cevi za ventilaciju su cevi izrađene od polipropilena, polietilena visoke gustine ili polivinilhlorida, namenjene sprovođenju vazduha, isparenja i gasova u sistemima provetravanja i odsisavanja. Za razliku od limenih kanala, plastične cevi su potpuno otporne na vlagu i na hemijski agresivna isparenja, pa se ne koroziraju i ne propadaju ni posle mnogo godina rada. Koriste se u industrijskim pogonima za odsisavanje isparenja iz galvanskih kupki, iz laboratorija i iz procesa u kojima se javljaju kiseline i baze, zatim u sistemima ventilacije proizvodnih hala, u poljoprivrednim objektima kao što su farme i staje, u sistemima provetravanja kanalizacije i septičkih uređaja, kao i u ventilaciji podzemnih prostorija, garaža i tehničkih šahti. Izrađuju se u širokom rasponu prečnika, sa punim ili rebrastim zidom, a fazonski komadi se rade po meri prema trasi kanala.

Osnovna prednost je otpornost na koroziju. Limeni kanali u vlažnoj sredini rđaju, a kada se kroz njih odsisavaju kisela ili bazna isparenja, propadanje ide vrlo brzo, naročito na spojevima i u zonama gde se kondenzuje vlaga. Plastika u tim uslovima ostaje potpuno nepromenjena, jer polipropilen i polietilen ne reaguju sa kiselinama, bazama, solima i vlagom. Druga prednost je težina, jer su plastične cevi znatno lakše, pa je noseća konstrukcija jednostavnija i montaža brža. Treća prednost je zaptivenost, jer se plastični kanali zavaruju u monolitnu celinu, bez zakivaka i silikona koji vremenom popuštaju, pa nema gubitka vazduha ni isticanja isparenja u prostoriju. Unutrašnjost je glatka i neporozna, pa se nečistoća slabije lepi i čišćenje je lakše. Uz to, plastika ne prenosi vibracije kao lim, pa je i buka u sistemu manja.

Izbor zavisi od sastava vazduha koji se sprovodi i od radne temperature. Polipropilen je najčešći izbor u industriji, jer ima veliku hemijsku otpornost i dobro podnosi povišene temperature, pa se koristi za odsisavanje isparenja iz galvanskih kupki, iz laboratorija i iz hemijskih procesa. Polietilen visoke gustine se bira kada je važna otpornost na udarce i rad na niskim temperaturama, na primer kod spoljnih deonica i kod ukopanih kanala. Polivinilhlorid se koristi u jednostavnijim sistemima, u ventilaciji objekata i u kućnim instalacijama, gde je opterećenje umereno. Za zone u kojima je važna zaštita od požara koriste se materijali sa posebnim svojstvima ili se sistem projektuje sa protivpožarnim klapnama. Kod spoljnih deonica se obavezno koristi materijal sa UV stabilizatorom, jer sunčevo zračenje inače postepeno razgrađuje plastiku i cev vremenom postaje krta.

Prečnik se određuje prema potrebnoj količini vazduha i prema dozvoljenoj brzini strujanja u kanalu. Polazi se od proračuna potrebne izmene vazduha u prostoriji ili od količine isparenja koje treba odsisati sa mesta nastanka, a zatim se bira presek tako da brzina ostane u preporučenim granicama. Previše mali prečnik znači veliku brzinu, veliki otpor, veću potrošnju energije ventilatora i znatno veću buku, pa sistem postaje neprijatan za rad. Preveliki prečnik znači nepotrebno velik trošak materijala i prostora, a kod odsisavanja i premalu brzinu, zbog čega se čestice i kondenzat talože u kanalu umesto da budu odneseni. Uz prečnik se računaju i otpori na trasi, jer svako koleno, račva i redukcija povećavaju pad pritiska, pa se ventilator bira tek kada se izračuna ukupan otpor sistema. Zbog toga se dimenzionisanje uvek radi računski, a ne prema slobodnoj proceni.

Najkvalitetniji spoj se dobija zavarivanjem, jer se time cevi i fazonski komadi povezuju u monolitnu celinu bez ijednog mesta koje bi moglo da propušta. Kod polipropilena i polietilena se koriste ekstruderno zavarivanje, zavarivanje toplim vazduhom i sučeono zavarivanje, u zavisnosti od debljine zida i prečnika. Za deonice koje se moraju rastavljati radi čišćenja i servisa ugrađuju se prirubnički spojevi sa zaptivkom, koji omogućavaju brzo razdvajanje bez oštećenja kanala. Kod manjih prečnika i jednostavnijih sistema koriste se naglavci sa gumenim zaptivačem, slično kao kod kanalizacionih cevi. Na mestima gde se kanal spaja sa ventilatorom obavezno se ugrađuje elastična veza, odnosno gibljivi element, koji sprečava prenos vibracija sa mašine na ceo sistem. Pri svakom spajanju se vodi računa o pravcu strujanja i o tome da unutrašnjost ostane glatka, bez ispusta koji stvaraju otpor.

Plastika se pod dejstvom sopstvene težine i temperature ponaša drugačije od lima, pa je razmak između nosača manji nego kod metalnih kanala. Nosači se postavljaju tako da cev nigde ne ulegne, jer svako ulegnuće postaje mesto na kome se skuplja kondenzat. Obujmice ne smeju biti previše zategnute, jer plastika mora imati mogućnost malog uzdužnog pomeranja pri promeni temperature. Upravo zbog toplotnog širenja se na dužim deonicama ugrađuju kompenzacioni elementi, odnosno delovi koji preuzimaju promenu dužine, jer je izduženje kod plastike znatno izraženije nego kod metala. Cela trasa se izvodi sa blagim padom ka mestu na kome se skuplja i odvodi kondenzat, čime se sprečava zadržavanje vlage u kanalu. Vertikalne deonice se pridržavaju posebnim nosačima koji preuzimaju težinu, kako se opterećenje ne bi prenelo na spojeve i na priključak ventilatora.

Kada se topao i vlažan vazduh iz pogona ili kuhinje kreće kroz kanal koji prolazi kroz hladniji prostor, vlaga se kondenzuje na unutrašnjem zidu i stvara kapljice koje se slivaju ka najnižoj tački. Ako se to ne predvidi, voda se skuplja u ulegnućima kanala, curi kroz spojeve i kaplje po prostoriji ili opremi. Kod odsisavanja hemijskih isparenja kondenzat je i agresivan, pa dodatno opterećuje sistem i okolne materijale. Zbog toga se trasa izvodi sa padom ka najnižoj tački, gde se ugrađuje sabirni sud ili odvod kondenzata sa sifonom, koji sprečava povratak vazduha kroz odvodnu cev. Kod deonica koje prolaze kroz hladan prostor ili spolja se dodatno ugrađuje termoizolacija, jer se izolovan kanal manje hladi i kondenzacija se znatno smanjuje. Redovna kontrola sifona i odvoda je važna, jer njihovo zapušenje odmah vraća problem.

Odsisavanje agresivnih isparenja je jedna od najvažnijih primena plastičnih ventilacionih kanala. U galvanskim pogonima, u lakirnicama, u laboratorijama i u hemijskoj industriji se iz radnog prostora izvlače pare kiselina, baza i rastvarača, koje bi limeni kanal razgradile za kratko vreme. Polipropilenski kanali te uslove podnose bez ikakvih promena, pa je radni vek sistema znatno duži i troškovi održavanja manji. Odsisavanje se izvodi sa mesta nastanka isparenja, najčešće preko bočnog kanala uz samu kadu ili preko nastavaka i haubi iznad radnog mesta, jer se time isparenja hvataju pre nego što se rašire po hali. Cela mreža se povezuje ka ventilatoru i ka izduvu, a po potrebi se ugrađuje i uređaj za pranje vazduha, odnosno skruber, koji iz izduvnog toka izdvaja štetne materije pre ispuštanja u atmosferu. Ceo sistem se projektuje prema propisima o zaštiti na radu i zaštiti vazduha.

Održavanje se svodi na povremenu kontrolu i čišćenje, jer materijal sam po sebi ne propada. Preporučuje se periodični pregled cele trase, sa proverom stanja nosača, zategnutosti obujmica, zaptivenosti prirubničkih spojeva i prohodnosti odvoda kondenzata. Unutrašnjost se čisti prema vrsti sistema, pa se u kuhinjskoj ventilaciji uklanjaju naslage masti, u industrijskoj prašina i talog, a u sistemima sa hemijskim isparenjima se kanal ispira vodom. Za tu svrhu se već pri izradi predviđaju revizioni otvori i rastavljivi delovi na skretanjima i u dužim deonicama, jer bez pristupa čišćenje postaje vrlo skupo. Kod spoljnih deonica se povremeno proverava stanje materijala izloženog suncu i zaštitna obloga ako postoji. Ventilator i njegov filter se održavaju prema uputstvu proizvođača, jer zaprljan filter smanjuje protok kroz ceo sistem i time i njegovu efikasnost.

Cena zavisi od prečnika, debljine zida, vrste materijala i ukupne dužine trase. Polipropilen je skuplji od polivinilhlorida, ali se bira kada su prisutna agresivna isparenja i povišene temperature, gde jeftiniji materijal ne bi izdržao. Značajnu stavku čine fazonski komadi, odnosno kolena, račve, redukcije, prelazi sa okruglog na pravougaoni presek, haube, prirubnice i revizioni otvori, jer se oni izrađuju po meri i traže znatno više rada od pravih cevi. Na cenu utiču i termoizolacija, elementi za kompenzaciju izduženja, sabirni sudovi za kondenzat, zaklopke i nosači. Kod spoljnih deonica se dodaje UV stabilizovan materijal. Na kraju se računaju montaža i puštanje sistema u rad, koji zavise od visine, pristupačnosti i složenosti trase. Izrada po meri je uobičajen način rada, pa je za tačnu ponudu dovoljno dostaviti skicu trase, potrebnu količinu vazduha i podatke o sastavu i temperaturi isparenja.